SZNUR
Otwórz.
Nie.
- Musimy sprawdzić, czy... - Wiem.
Za moment.
Daj mi jeszcze chwilę.
Phillip, nie mamy zbyt wiele czasu.
To mrok cię przygnębia. W ciemności nikt nie czuje się bezpiecznie.
Nikt, kto był kiedyś dzieckiem. Odsłonię zasłony.
Proszę. O wiele lepiej.
Cudowny wieczór.
Szkoda, że nie mogliśmy tego zrobić z rozsuniętymi zasłonami, w słońcu.
No cóż...
Nie prośmy o zbyt wiele.
Udało nam się to zrobić w ciągu dnia.
Już w porządku?
- Tak. - To dobrze.
Odłóż je do szuflady z czekami, za szkatułką.
Tak...
To teraz eksponat muzealny.
Powinniśmy ją zachować dla potomności,
ale to taki ładny kryształ i nie chciałbym psuć kompletu.
Z tej szklanki David Kentley wypił swój ostatni drink.
Szkoda, że nie było to piwo imbirowe, albo nawet zwykłe.
To nie przystoi, że David pił tak niemoralny napój jak whisky.
Śmierć z ręki mordercy też mu nie przystoi.
Prawda? Dobrzy Amerykanie zwykle giną młodo na polu bitwy.
Tacy jak David zajmują tylko miejsce na tym świecie
i dlatego był wymarzoną ofiarą morderstwa doskonałego.
Oczywiście dostał się do Harvardu, można więc uznać to
za usprawiedliwione zabójstwo.
Nie żyje. Zabiliśmy go. Ale nadal jest tutaj.
Za niecałe osiem godzin spocznie na dnie jeziora.
Tymczasem jest tutaj.
- Co robisz? - Nie jest zamknięta na klucz.
Tym lepiej. Tak jest bardziej niebezpiecznie. Zamek jest zepsuty.
Szkoda... Szkoda, że nie możemy go stąd zabrać.
Szkoda, że to nie kto inny.
Na to chyba za późno, nie sądzisz?
Kogo byś wolał? Kennetha?
Nie wiem. Pewnie każdy byłby równie dobry
lub równie zły.
Ty, na przykład. Przerażasz mnie.
Zawsze tak było, od pierwszego dnia szkoły.
Może w tym tkwi twój urok.
Tak tylko gadam, Brandon.
Nie znoszę tego tak dobrze jak ty, więc cię atakuję.
- To dość niemądre, nie uważasz? - Tak, bardzo.
Mogę się teraz napić?
Jak najbardziej. To szczególna okazja. Napijmy się szampana.
- Szampana? - Włożyłem go do lodówki.
- Kiedy to zrobiłeś? - Tuż przed przyjściem Davida.
- Wiedziałeś, że się uda. - Oczywiście.
Wiesz, że jeśli się za coś biorę, to robię to perfekcyjnie.
Zawsze pragnąłem mieć talent artystyczny.
Morderstwo też może być sztuką.
Moc zabijania może dawać tyle satysfakcji, co moc twórcza.
Phillip, zdajesz sobie sprawę, że dokonaliśmy tego?
Wszystko poszło zgodnie z planem. Bezbłędnie.
- Tak. - Idealne morderstwo.
Zabiliśmy dla dreszczyku, dla samego zabijania.
Żyjemy, żyjemy prawdziwie i cudownie.
Ten szampan to zbyt mało, by uczcić taką okazję.
Jednak chętnie się napiję.
Nie czujesz już strachu. Strach nie dotknie już żadnego z nas.
W tym tkwi różnica:
zwykli ludzie mówią o zbrodni doskonałej, ale jej nie dokonują.
Nikt nie popełnia morderstwa dla samego eksperymentu.
Nikt prócz nas.
- Już się nie boisz? - Nie.
Nawet mnie?
- Nie. - To dobrze.
Zadziwiasz mnie, jak zawsze.
To nawet lepiej.
Za Davida, naturalnie.
- Brandon, co czułeś? - Kiedy?
W trakcie.
Właściwie nie wiem.
Nie pamiętam, abym cokolwiek czuł,
a potem jego ciało stało się bezwładne
i wiedziałem, że już po wszystkim.
- A wtedy? - Wtedy odczułem ogromną euforię.
Jak ty się czułeś?
- Nie sądzisz, że to przyjęcie to błąd? - To ukoronowanie naszego dzieła.
Nawet więcej. To podpis artysty.
Bez tego byłoby to jak...
- Namalować obraz, ale go nie powiesić? - To nietrafne sformułowanie.
Po tym przyjęciu może okazać się aż nadto trafne.
Będzie to najbardziej ekscytujące przyjęcie w historii.
- Z takimi gośćmi? - To nudne towarzystwo.
Kentleyowie to okropni nudziarze, ale musieliśmy ich zaprosić.
W końcu są rodzicami Davida.
To mi nie ułatwi rozmowy z nimi.
Nie martw się. Janet umili im czas.
Liczy na to, że upoluje Davida.
Coś mi się wydaje, że jej się to nie uda.
- Jak myślisz? - Rzeczywiście, chyba nie.
Może się dziś przerzucić na Kennetha.
Czy to nie miło z mojej strony, że mimo dzisiejszych wydarzeń...
- Phillip. - Co?
- Weź drugi. - Po co?
Nieważne. Chodź ze mną.
- Co wymyśliłeś? - Zobaczysz. To genialne.
Co ty wyprawiasz?
Zamieniam nasz wyczyn w arcydzieło.
- Posuwasz się za daleko. - Dlaczego? O co ci chodzi?
Pomyślałem, że miło będzie podać kolację tutaj, na tym.
Czyż to nie świetny pomysł?
W ten sposób nikt jej nie otworzy.
Nie doceniasz mnie, Phillip.
Zaczynam, Brandon.
Zostało nam niewiele czasu. Pani Wilson niedługo wróci.
Zapomniałeś pożyczyć od niej klucz? Wiedziałem...
Nie zapomniałem. Mam jej klucz.
- To dobrze. - Jak to wytłumaczysz?
- Nie wytłumaczę. - Musimy podać jakiś powód.
Nie chcemy zostawić gościa honorowego samego w czasie kolacji.
Musimy podać innym jakiś powód.
Niech pomyślę.
Zbyt łatwo się denerwujesz.
Mamy bardzo proste wytłumaczenie...
O, tutaj.
Co cię tak niepokoi? Pan Kentley przychodzi obejrzeć książki.
Czyż nie będzie najlepiej wyłożyć je na stół jadalny,
gdzie staruszek będzie miał do nich łatwy dostęp?
Jesteśmy bardzo uczynni.
Halo? Oczywiście.
- Zabierz się za książki... - Kto to?
Pani Wilson.
Brandon.
Co znowu? Nie masz na tyle rozumu, żeby...
Co się stało?
- Wyciągnij go. - Nie mogę.
Gdyby pani Wilson tu była, sama by to zrobiła.
Takie zachowanie przy innych będzie jak przyznanie się do winy.
Zabierz je i weź się w garść.
Gdybyś mi nie kazał gasić światła, widziałbym go.
- Bo ty jesteś bezbłędny. - Tacy musimy być.
Tylko jedno byłoby z naszej strony zbrodnią:
popełnienie błędu.
- Słabość to błąd. - Bo leży w ludzkiej naturze?
Bo leży w naturze zwykłych ludzi. Nie pozwolę żadnemu z nas...
Jest mi pan winien $2,40 za taksówki, razem z napiwkiem.
Gdyby nie korki, wróciłabym wcześniej.
Nie spodziewaliśmy się pani wcześniej.
Byłam w pięciu sklepach po ten pasztet.
A jakie ceny! Szkoda tak wyrzucać pieniądze.
Poszłam więc do tych delikatesów, do których chodzi pan Cadell.
Ale następnym razem, gdy będziemy wydawać przyjęcie, nie będę...
Dobry wieczór, pani Wilson.
Co się dzieje z moim stołem?
Przenosimy wszystko tutaj.
Uważam, że nakryłam do stołu przepięknie.
Przepięknie.
Ale pan Kentley będzie oglądał te stare książki ze skrzyni.
Nie chciałaby pani chyba, żeby musiał to robić na kolanach?
Uważam, że to wygląda dziwacznie.
- Dziwacznie? - Bardzo.
Te lichtarze tu nie pasują.
Przeciwnie, przywodzą na myśl ceremonialny ołtarz,
na którym można ułożyć stertę jedzenia na naszą ucztę ofiarną.
Właśnie - stertę.
Nie ma dość miejsca, aby porządnie wszystko poustawiać.
- Pani to potrafi. - A co z książkami?
- Na stole jadalnym. - Szalony pomysł.
Mam zbyt dużo roboty, żeby o tym dyskutować.
Nadal jednak myślę, że to dziwaczne.
- Co się stało? - Byłem pewien, że zauważy sznur.
- Musimy go ukryć. - Dlaczego?
No, dlaczego? To tylko kawałek sznurka, zwyczajna rzecz w domu.
Po co go chować?
Jego miejsce jest w szufladzie w kuchni.
Pani Wilson, w lodówce jest szampan.
- Nie podajemy chyba szampana? - Ależ tak.
Jeśli to tego rodzaju przyjęcie, powinnam się trochę odświeżyć.
Pan Cadell podaje szampana tylko przy specjalnych okazjach.
Raz wypiliśmy nawet razem kieliszek, na moje urodziny.
Dziś będzie pani mogła odnowić ten romans.
Mogę?
- Pan Cadell też przyjdzie. - Och, jej.
On jest strasznie miły.
- Rupert przychodzi? - Tak, myślałem, że ci mówiłem.
Nie mówiłeś.
Niektórzy mówią, że jest trochę dziwny, ale ja zawsze...
Jeszcze nie skończyłam.
Myślałem, że lubisz Ruperta.
- Lubię. - Więc co?
Kto jak kto, ale Rupert Cadell może coś podejrzewać.
I on właśnie może to docenić z artystycznego punktu widzenia.
- To ekscytujące. - Boję się.
Nie mów tak głośno.
Z innymi to byłoby zbyt łatwe, zbyt nudne.
Co do Ruperta, chciałem go nawet zaprosić, żeby się przyłączył.
- Dlaczego tego nie zrobiłeś? - Nie miałby odwagi.
Intelektualnie mógłby się przyłączyć. Ale jest zbyt cnotliwy.
Mógłby planować i podziwiać, ale nie działać.
My jesteśmy lepsi. Rupertowi brak odwagi. Nam nie.
Pan Cadell ma chorą nogę, bo wykazał się odwagą na wojnie.
Ma pan rękaw w selerze.
- Już są. Jesteśmy gotowi? - Bardziej już nie będziemy.
Niech pan nie siedzi cały czas przy pianinie, trzeba coś zjeść.
I proszę spróbować pasztetu, zanim cały spałaszują.
Miejmy nadzieję, że się uda. Ach, taca.
Proszę zabrać ją do kuchni, ja otworzę drzwi.
Nie byłoby takiego zamieszania, gdybyście zostawili mój stół...
Zaczynamy zabawę.
- Witam, wejdź. - Jak się masz, Brandon?
Dobrze. Zostaw tu kapelusz. Dawno się nie widzieliśmy.
Dlatego nie wiedziałem, co powiedzieć. Zaskoczyłeś mnie.
- Kenneth. Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Co ciekawego porabiasz? - Nic specjalnego. A ty?
Uczę się do egzaminów. Muszę zacząć zakuwać wcześniej niż inni.
- Jestem pierwszy? - Tak.
- Zawsze przychodzę za wcześnie. - Bo zawsze jesteś na czas.
Pani Wilson, szampana.
Czyżby to były czyjeś urodziny?
Nie obawiaj się, Kenneth. Wręcz przeciwnie.
Przeciwnie?
Phillip na jakiś czas żegna się ze światem.
Dokąd jedziesz?
Do matki Brandona na parę tygodni.
- Mają mnie tam zamknąć. - Co?
Żeby ćwiczył sześć godzin dziennie.
- Załatwiłem mu debiut. - W ratuszu.
- Mam nadzieję, że ich olśnisz. - Dzięki.
Bardzo ładnie.
Tak pan myśli?
- Hej... - Co?
- Jestem zaszczycony. - Dlaczego?
Takie kameralne przyjęcie pożegnalne.
Chcemy upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu.
To też przyjęcie dla pana Kentleya.
- Ojca Davida? - Tak.
David też przyjdzie?
- Oczywiście. - Kto jeszcze jest zaproszony?
Znasz wszystkich gości.
- Kentleyowie, Janet Walker... - Janet?
Tak. Myślałem, że chętnie się z nią spotkasz.
A nie?
Janet i ja zerwaliśmy ze sobą.
- Nie wiedziałeś? - Nie, przykro mi.
A ty, Phillip?
Słyszałem pogłoski, ale nie zwracam na takie rzeczy uwagi.
Szkoda.
- Dlaczego? - Janet i David są...
Dobry wieczór, pani Wilson.
Można?
Rozchmurz się. Czuję, że masz u tej panny większe szanse, niż myślisz.
- Co masz na myśli? - Janet.
Witajcie, najmilsi. Skarbie.
Uwaga na włosy. Układałam je pół dnia.
- Pachniesz bosko. Co to jest? - Dałaś mi to na Gwiazdkę.
- Wiedziałam, że mam dobry gust. - Fakt. Wyglądasz cudownie.
Ale zestarzeję się, zanim to wszystko spłacę.
Nigdy nie wiem, czy jestem dowcipna.
Gdy się staram, zawsze kładę dowcip.
Phillip, kochanie.
Co to za słuchy chodzą o tobie i ratuszu?
Na pewno wytniesz nam wszystkim numer i zostaniesz...
wielką sławą.
Chyba już się znacie.
- Cześć, Ken. - Cześć, Jan.
To było fascynujące, co? Zgubiłam wątek.
Co powiesz na szampana?
Witaj, szampanie.
Widzisz, co się dzieje, gdy próbuję żartować?
- Co u ciebie? - Dobrze. Jak nowa praca?
Czym się zajmujesz?
Piszę wciąż te same artykuły o tym, jak być piękną.
- Dla kogo tym razem? - Dla niewielkiego czasopisma - Allure.
Dzięki.
- To nowy obraz? - Tak. Podoba ci się?
- Co to jest? - Nowy młody amerykański prymitywista.
Ja mam nową młodą amerykańską siostrę.
Ma trzy lata i jej dzieła to prawdziwe prymitywy.
- Ty wstrętna żmijo. - Dlaczego?
Chyba zauważyłam też jakąś nowość w holu.
Nie wydaje mi się. Gdzie?
Tu.
- Mogłabym cię udusić. - Co takiego zrobiłem?
Czasami masz złośliwe poczucie humoru.
O czym ty mówisz?
- Po co zaprosiłeś Kennetha? - A czemu nie?
Dobrze wiesz, czemu nie.
Zerwaliśmy ze sobą już dawno i jestem prawie zaręczona z jego przyjacielem.
- Z Davidem? - Tak, z Davidem.
Mamy więc przemiłą sytuację.
Przykro mi, ale trudno mi nadążyć za twoimi romansami.
Po mnie był Kenneth, a teraz David.
Skąd taka zmiana - z Kennetha na Davida?
- Naturalnie uważam, że jest milszy. - A na pewno bogatszy.
To podłe, nawet jak na ciebie.
- Nieodpowiedni z zachowania. - Jeszcze drinka?
Ile to lat temu mówiłam: "Och, bąbelki"?
- Podobno Rupert ma przyjść. - Został zaproszony.
- To miło. Co u niego? - Kto to?
Rupert Cadell był naszym wychowawcą w liceum.
Wychowawcą trzech takich króliczków?
Czterech. Dzielnie starał się też uczyć Davida.
- Rupert jest teraz wydawcą. - Może da mi pracę.
Rupert wydaje tylko to, co lubi, zwykle filozofię.
Mała czcionka, wielkie słowa, sprzedaż zerowa.
Rupert jest bardzo radykalny.
Wybiera książki z założeniem,
że ludzie nie tylko czytają, ale także myślą.
- Dziwak, ale lubię go. - Zawsze go lubiłeś.
Te sesje, które urządzaliście sobie z Rupertem w szkole.
Przesiadywał godzinami u stóp mistrza.
Brandon u czyichś stóp? Kim jest ten Rupert?
- Mówił ci najdziwniejsze rzeczy. - Jakie rzeczy?
Kennethowi chodzi chyba o to, jak Ruperta irytowały normy społeczne.
On uważa, na przykład, że morderstwo to dla większości zbrodnia, ale...
- Przywilej dla niektórych. - Tak.
Przywilej?
Nie trzeba, pani Wilson, ja otworzę.
- Panie Kentley, miło, że pan przyszedł. - Dziękuję. Pani Kentley źle się czuje,
więc przyprowadziłem szwagierkę, panią Atwater.
- Bardzo mi miło. - Mnie także.
Jestem w Nowym Jorku już dwa tygodnie. Alice cały czas choruje.
Henry wciąż tylko kataloguje bibliotekę.
A czasem nawet czytam którąś z książek.
Ale ja tu jestem z wizytą. To dopiero moje drugie przyjęcie.
- Dobrze się więc składa... - Wezmę pani rzeczy.
- Przykro mi, że żona choruje. - To przeziębienie.
To też może być niebezpieczne.
Mam nadzieję, że leży w łóżku i pije dużo soku z owoców.
- Istotnie. - To na pewno pomoże.
Przeziębienie niebezpieczne, w taki upał? Nic z tego nie rozumiem.
Dwa lata temu byłam przeziębiona latem.
- Trzy tygodnie leżałam... - Przepraszam. Tędy proszę.
...szczególnie na przyjęciach.
To mnie przerasta.
David.
Nie, pomyliła się pani. To Kenneth Lawrence.
- Proszę wybaczyć. - To nic takiego, Anita.
Kennetha biorą za Davida nawet ci, którzy mają dobry wzrok.
Nie mieliśmy ostatnio okazji obserwować tego podobieństwa.
- Dużo się uczysz? - Staram się, proszę pana.
A więc podobieństwo jest tylko fizyczne.
- Znają państwo chyba pannę Walker. - Janet, moja droga.
Właśnie skończyłam czytać twój horoskop.
- I co? - Gwiazdy są bardzo życzliwe.
Wskazują rychły ślub
z wysokim, młodym blondynem, synem przemiłego ojca.
- Mówiłem ci to samo tydzień temu. - Może i tak.
- Ale gwiazdy to potwierdzają. - Wspaniale.
A to jest Phillip Morgan.
- Miło mi. - Zranił się pan w rękę.
- Drobne skaleczenie. - Co się stało?
Nic. Kieliszek miał rysę i pękł.
- Napije się pani szampana? - Z wielką przyjemnością.
Tatuś wypijał kieliszek o jedenastej każdego ranka.
Ale Henry tego nie lubi.
- Panie Kentley, podać panu szampana? - Wolę szkocką z wodą.
- Czy David już jest? - Myślałem, że przyjdzie z panem.
Dzwonił i mówił, że spotka się z nami tutaj.
- Skąd dzwonił? - Rozmawiał z naszą służącą.
Był w klubie, uczył się do egzaminów... z tenisa.
David nie musi się uczyć. Jest zbyt bystry.
- David dobrze sobie radzi. - Dziękuję.
- Jak czuje się pani Kentley? - Jak zwykle. Tym razem przeziębienie.
Oby David przyszedł wkrótce. Prosiła, by do niej zadzwonił.
David to jej jedyne dziecko.
Jest też moim dzieckiem, ale pozwalam mu dorosnąć.
Może zadzwonię i powiem, że coś go zatrzymało.
- Nie musisz jej rozpieszczać. - Może David wstąpił do niej po drodze.
Mogę skorzystać z telefonu?
- Jest w sypialni. - Jak kameralnie.
- Gotowa na następnego? - Moment.
Już, dziękuję.
Uroczy człowiek. David mógłby częściej go widywać.
Tak. Pójdę zadzwonić.
Kenneth, twój kieliszek jest pełen powietrza.
- Nie, to mi wystarczy. - Zaniesiesz ten Janet?
Jasne. A co?
Nic. To jej drink. Jest w sypialni.
- I chciałbyś, żeby David wtedy wszedł. - Nie, to byłby zbyt wielki szok.
- Kiedy się pan urodził? - 14 lipca.
- Przepowie mi pani przyszłość? - Jestem tylko astrologiem amatorem.
- Na pewno jest pani świetna. - Postaram się.
Chce pan wiedzieć, czy koncert się uda?
- Tak. - Zobaczmy.
Urodził się pan 14 lipca.
Jest pan Rakiem. Dzieckiem Księżyca.
Jest pan pod silnym wpływem Księżyca. Mogę obejrzeć pana dłoń?
Pamięta pan godzinę swoich narodzin?
Nie.
Dobre palce, silne, artystyczne.
Co z koncertem?
Te ręce przyniosą panu wielką sławę.
Wielki dziś szczęściarz ze mnie. Będę uczestniczyć
- w wielkim otwarciu. - Jakim otwarciu?
- Pana kolekcji, że tak powiem. - Oczywiście.
Zagra pan? Jak miło.
- Pana żona przesyła uściski. - Davida tam nie było?
Nie. Na pewno zaraz się zjawi.
- Udoskonaliłeś technikę, Phillip. - Rupert.
Już myślałem, że się nie pokażesz.
Wiesz, że nie zrobiłbym tego.
Pani Atwater, oto pan Rupert Cadell.
Ogromnie mi miło.
- Pan Kentley. - Witam.
Wychowawca z Somerville?
- Już nie. - Uczył pan więc mego syna, Davida.
- Pochlebia mi pan. Dzień dobry. - Witam.
- Panna Walker. - Skąd pan wiedział?
- Brandon mówił mi o pani. - Coś dobrego?
A zasługuje pani na to?
Mały Kenneth Lawrence, jak ty urosłeś.
- Dzień dobry... - Tu nie szkoła. Mów bez obaw.
Rupert, nic się nie zmieniłeś. Miło cię znowu widzieć.
- Dlaczego? - No...
Nie zwracaj na mnie uwagi. Też się cieszę, że cię widzę.
A to dziwnie przypomina szampana.
- Bo to jest szampan. - Bardzo dobry.
- Co to za okazja? - Mówiłem już przez telefon.
Przyjęcie dla pana Kentleya, żeby mu pokazać pierwsze wydania.
Poza tym jedziemy z Phillipem na wieś...
- To też mi mówiłeś. - Tak?
Przy okazji urządzamy Phillipowi pożegnanie.
- Stąd szampan. - Tak.
- Rozumiem. - Naprawdę.
Zawsze się jąkałeś, gdy byłeś podniecony.
Zawsze jestem podniecony, gdy wydaję przyjęcie.
- Naprawdę? - Panie Cadell.
Pani Wilson.
Co my tu mamy?
- Mam pana ulubiony pasztet. - Już go nie lubię.
Nie, żartuję.
- Jest pan okropny. - Dziękuję.
Proszę już kroić. Resztę zaraz podam.
Panie Brandon, znalazłam.
Nie mam pojęcia, co takiego zgubiła.
Cudowna pani Wilson.
Chyba się z nią ożenię.
To wygląda bosko. Oby David wkrótce przyszedł.
- Gdzie jest David? - Nie wiem.
Tak się spóźnia, że pan Kentley się denerwuje.
- A pani? - Ja? Ja jestem głodna.
Brandon, co to jest?
- Skrzynia. Przywiozłem ją z Włoch. - Ale czemu tu podano kolację?
Zrobiłem z jadalni bibliotekę.
To do ciebie podobne, zrobić ze skrzyni użytek.
W jego nocnych opowieściach w internacie zawsze pojawiała się skrzynia.
"Gałąź jemioły" to była chyba twoja ulubiona?
- O czym to było? - Nie pamiętam początku.
- O młodej dziewczynie... - O pannie młodej.
W dniu ślubu schowała się dla żartu w skrzyni.
Niestety skrzynia miała zamek z zapadką.
Po pięćdziesięciu latach odkryto jej szkielet.
- Nie będę robić takich żartów. - Proszę się częstować.
Skoro mowa o szkieletach, widzieli państwo nową sztukę w Strandzie?
- Ogromnie mi się podobała. - Tak?
Ta nowa nie przypadła mi do gustu. Na pewno Skorpion.
Ale strój miała fantastyczny.
- Po prostu boski. - Absolutnie bajeczny.
- Muszę to zobaczyć. - Uwielbiam Jamesa Masona.
- Dobry jest? - Niesamowity.
Tak atrakcyjnie złowieszczy. To Byk.
Bardzo uparty. Ale muszę coś wyznać.
Lubię Masona chyba tak bardzo jak Errola Flynna.
- Mój ideał to Cary Grant. - Och, mój też.
Koziorożec. Jaki wyskok! Boski.
Pycha.
- Rzeczywiście. - Był nieziemski z Bergman.
Co to było? "Coś z czymś".
Nie, to ten drugi. To było samo "Coś".
- Wie pan, to było coś jak... - Mam to na końcu języka.
Ja też. To było samo "Coś", na pewno. Ależ mi się podobało.
- I Bergman. - Wygląda mi na Pannę.
- Jak te wszystkie, no, wiecie. - Jest cudowna.
Byłem raz w kinie. Widziałem Mary Pickford.
Uwielbiałam ją. Czyż nie była bajeczna?
Na pewno Panna, jak one wszystkie.
- W czym ją pan widział? - Nie przypominam sobie.
"Coś i coś".
Czy też samo "Coś"? Coś takiego.
Wcale nie był pan w kinie.
Na pani miejscu nie trzymałabym się pasztetu, moja droga. Kalorie.
Phillip, zadbasz o panią Atwater?
Proszę usiąść. Przyniosę pani przekąskę.
Wielkie dzięki, mój drogi.
Nie rozumiem, co mogło zatrzymać Davida.
Przyjechał tylko na weekend, a jest bardzo popularny.
- Pomogę. Ciemnego czy białego? - Każdego po trochu dla pani Atwater.
- A dla ciebie? - Ja tego nie jem.
Nigdy nie słyszałam, by ktoś nie jadał kurczaka.
A ty, Brandon? Ty pewnie słyszałeś.
- Dlaczego nie jesz kurczaka, Phillip? - Nie jem i już.
Musisz mieć powód. Według Freuda zawsze jest jakiś powód.
Nie ma powodu, Janet.
O ile pamiętam, masz bardzo zabawny powód.
Prawda, Brandon?
- Wiedziałam, że jest powód. - To nic takiego.
- To bardzo ciekawe. - Mów, Brandon.
Było to jakieś trzy lata temu w Connecticut.
Mama ma tam dom.
Na obiad miał być kurczak, więc poszliśmy na farmę.
Był cudowny niedzielny poranek późną wiosną.
W dolinie biły dzwony kościelne.
A Phillip miał ubić dwa czy trzy kurczaki. Ukręcić im łeb.
Zwykle bardzo sprawnie radził sobie z tym zadaniem.
Ale tego ranka był zbyt delikatny,
bo jeden z kurczaków nagle się zbuntował.
- Jak Łazarz, podniósł się... - To kłamstwo!
Nie ma w tym cienia prawdy.
Nigdy nie udusiłem kurczaka.
Nigdy nie udusiłem kurczaka, dobrze o tym wiesz.
Wybaczcie, ale to takie zabawne,
tak się przejmować starym, nieżywym kurczakiem.
Przepraszam. To niemądre i niegrzeczne z naszej strony.
Przepraszam za nas obu i za tę anegdotę.
- Czy to już wszystko? - Niestety tak, Rupert.
Jaka szkoda.
Zamiast kurczaka mogliście podusić się nawzajem.
- Ależ panie Cadell. - To była honorowa sprawa.
Myślę, że kurczak to tak samo dobry powód do morderstwa
co blondynka, materac pełen banknotów
czy inne popularne, nieciekawe powody.
Na pewno nie aprobujesz morderstwa.
Owszem, aprobuję. Pomyśl, jakie problemy by to rozwiązało.
Bezrobocie, ubóstwo, stanie w kolejkach do kasy w teatrze.
Muszę przyznać, strasznie się nastałam
po bilety na ten nowy musical, jaki to tytuł?
- Wiecie. - "Coś" z tą jak-jej-tam?
Wystarczy delikatnie pociągnąć za cyngiel
i miejsca w pierwszym rzędzie należą do pani.
A czy nie jest trudno dostać się do naszych ekskluzywnych restauracji?
- Strasznie. - Bardzo prosta sprawa.
Błysk noża, proszę pani, i uprzejmie proszę tędy...
Po trupie kierownika sali.
Dziękuję, a oto pani stolik.
Jesteś szalony.
Jednemu takiemu w hotelu mógłbym błysnąć nożem.
O nie, na pracowników hotelowych nie używa się noży.
Oni należą do kategorii "śmierć przez powolne tortury",
tak samo jak ornitolodzy amatorzy, małe dzieci i stepujący tancerze.
Gospodarze domu to inna sprawa. Potrzebne ci mieszkanie?
Pomoże ci panna Cegła z Działu Tępych Narzędzi.
Boski pomysł.
Jeśli ci to pasuje, po prostu...
- Ale pomordowalibyśmy się nawzajem. - Nie.
Morderstwo jest, czy też powinno być, sztuką.
Może nie jedną z siedmiu żywych, ale jednak sztuką.
Tak więc przywilej popełnienia morderstwa należy zachować
dla niewielkiej grupy prawdziwie wybitnych jednostek.
A ofiary to istoty niższe, których życie jest mało ważne.
Naturalnie.
Nie podzielam zdania ekstremistów,
którzy uważają, że sezon na morderstwa powinien trwać cały rok.
Widziałbym raczej...
Tydzień Poderżniętych Gardeł.
Albo Dzień Dusiciela.
Może to oznaka demencji starczej,
ale naprawdę nie gustuję w tak makabrycznym dowcipie.
- Dowcip był niezamierzony. - Nie mówi pan poważnie.
- Ależ tak. - Żarty sobie stroicie.
Nie. Dlaczego tak pan myśli?
Pomysł, że morderstwo to sztuka, którą powinni uprawiać ludzie wybitni...
W sezonie.
- Wiem, że nie mówi pan poważnie. - Jak najbardziej poważnie.
A kto ma decydować, czy ktoś jest gorszy od innych
i nadaje się na ofiarę?
- Ta garstka uprzywilejowanych. - Czyli kto?
Ja, Phillip,
może Rupert.
Przykro mi, Kenneth, odpadasz.
- Mówię poważnie. - My też.
Jest niewielka grupa ludzi, których wyższość intelektualna
wynosi ponad konwencjonalną moralność.
Pojęcia "dobra" i "zła" wymyślono dla zwykłych ludzi,
bo oni ich potrzebują.
Zgadzasz się z teorią nadczłowieka.
- Tak. - Tak jak Hitler.
Hitler był paranoidalnym dzikusem.
Jego nadludzie to bezmyślni mordercy. Powywieszałbym ich.
Ale najpierw powiesiłbym ich za głupotę.
Powywieszałbym nieudolnych i głupich. Jest ich zbyt wielu.
A więc i mnie. Muszę być głupi, bo nie wiem, czy mówisz poważnie.
Nie chcę już słuchać twojej - wybacz - pogardy dla ludzkości
i dla norm cywilizowanego świata.
- Cywilizowanego? - Tak.
Może to, co nazywamy cywilizacją, to hipokryzja.
Rupert na pewno ma dość inteligencji i wyobraźni...
Proszę, Brandon, mamy już chyba dość.
Gdzie położyłeś te książki dla pana Kentleya?
- Też chętnie je obejrzę. - Są w jadalni.
Obejrzy pan teraz książki?
Przepraszam.
Znowu mnie poniosło.
Nic nie szkodzi.
To ciekawa kolekcja, pierwsze wydania.
Chętnie je obejrzę. Mogę najpierw zadzwonić?
Chcę porozmawiać z żoną. Może David się odezwał.
Oczywiście, telefon jest tam.
- Brandon... - Tak?
Bardzo się zapaliłeś.
Chyba nie planujesz usunąć paru istot niższych, co?
- Mam kapryśną naturę. Kto wie? - Ach, tak.
To zdecydowanie Skorpion.
Pani Atwater, ma pani ochotę obejrzeć książki?
Z przyjemnością.
Jako młoda dziewczyna czytałam dość sporo.
Wszyscy w dzieciństwie robimy dziwne rzeczy.
Kenneth, może włączysz radio albo puścisz jakąś płytę?
Muzyka stwarza wyjątkową atmosferę.
Co za szatański plan. Myśli, że nas znowu połączy.
Zawsze robi takie rzeczy.
- Idę do drugiego pokoju. - Chcesz zobaczyć książki?
Chcę, żeby Brandon mnie zobaczył.
- Obchodzi cię, co on myśli? - Wiem, co myśli.
Myśli, że cię rzuciłam, bo David ma większe konto w banku.
To dlaczego idziesz?
Bo...
Krępuje mnie twoje towarzystwo.
Janet.
- Nie spodziewałeś się tego po mnie? - Szczerze?
Nie.
Ale tak jest i nie podoba mi się to.
Dziwię się, że sam nie jesteś skrępowany.
Dlaczego?
Rzuciłeś mnie, pamiętasz?
Ale by się Brandon ucieszył, gdyby się dowiedział.
- Co się stało? - Nic. Myślę tylko.
- O czym? - O kobiecej próżności.
- Jestem skrępowana także dlatego... - Tak?
Byliście z Davidem przyjaciółmi. Już nie jesteście. To moja wina.
- Taka ze mnie idiotka. - Nieprawda.
Ale dobrze taką udaję.
Dlaczego muszę się tak wymądrzać przy wszystkich poza Davidem?
Przy Davidzie się nie wygłupiasz?
Przy nim jestem odprężona, dzięki tobie.
- Dzięki mnie? - Tak.
Tej ponurej niedzieli na Harvardzie,
gdy powiedziałeś, że z nami koniec,
David zabrał mnie na spacer.
Byłam tak przybita, że wlokłam nos po ziemi.
Nie umiałam udawać.
Rozluźniłam się i wszystko z siebie wyrzuciłam.
Moje prawdziwe "ja".
Słyszałeś to wyrażonko? Wciąż mówię takie rzeczy...
Gdzie jest David?
- Niezbyt bystry ze mnie chłopak. - Dlaczego?
Nie zdawałem sobie sprawy, że jesteś...
Brandon i jego nastrojowa muzyka.
Kochasz Davida, tak?
Tak.
- Nie rozumiem. - Czego?
Brandon zażartował, gdy wszedłem.
Sugerował, że mam z tobą szansę, bo David wypadł z gry.
Brandon wiedział, że zerwaliśmy?
- Wiedział też o tobie i Davidzie. - Co?
Udawał, że nic nie wie, gdy mu powiedziałam.
- O co tu chodzi? - Nie wiem, ale się dowiem.
- Brandon, mogę cię prosić na chwilę? - Oczywiście.
Dlaczego zawsze wsadza nos w życie innych?
Co ty kombinujesz?
- Skombinuję zaraz kawę. - Daruj sobie czarujące uwagi.
Dlaczego powiedziałeś Kennethowi, że może się nie przejmować Davidem?
Nie powiedziałem tego.
Ale dałeś mu to do zrozumienia. Dlaczego?
Niektórym kobietom gniew dodaje uroku, ale nie tobie.
- Przestań. - Dżentelmen pokazuje pazury.
- David nie przyjdzie. - Poczekamy, zobaczymy.
On nigdy się tak nie spóźnia. W ogóle się nie spóźnia.
Gdyby coś mu wypadło, zadzwoniłby.
Myślę, że postarałeś się o to, żeby nie przyszedł.
Ale ze mnie spryciarz.
Nie wystarczyło ci przyjęcie dla pana Kentleya.
Musiałeś dodać coś, co zaspokoiłoby twoje wypaczone poczucie humoru.
Mam nadzieję, że się dobrze bawisz, bo ja nie.
- Jest niemożliwy. - Nie warto się denerwować.
- Coś nie tak? - Nie. Janet jest czasem męcząca.
Powinienem jednak...
Jak to: "coś nie tak"?
Tak dokładnie planujesz przyjęcia, to dziwne, że coś może się nie udać.
Janet nie może się doczekać Davida.
Prawdę mówiąc, też się go nie mogę doczekać.
Tak jak my wszyscy.
- Dwa desery, panie Cadell? - Jeden dla pani, jeden dla mnie.
Inni nie są chyba w nastroju na lody.
Przydałoby im się trochę ochłonąć.
To dziwaczne przyjęcie, chociaż się nie dziwię.
- Dlaczego? - To można było przewidzieć.
Cały dzień są podekscytowani.
Brandon mówi, że zawsze jest podekscytowany na przyjęciu.
Pierwsze słyszę. Zwykle pozwala mi wszystko przygotować.
O, proszę, kurczak ledwo tknięty.
- Dzisiaj było inaczej? - Całkowicie.
Pan Brandon tak mnie popędzał, żeby nakryć do stołu.
I stół wyglądał przepięknie.
Ale gdy szłam na zakupy,
nagle dał mi na to całe popołudnie.
Całe popołudnie po tym szalonym pośpiechu rano.
- Wyjaśnił to jakoś? - To chyba tylko kaprys.
A gdy wróciłam, strasznie się sprzeczali.
O co?
Nawet gdybym wiedziała, myśli pan, że powiedziałabym?
- Mam nadzieję. - Skąd. Milczę jak grób.
Ależ tu bałagan. Dwa razy tyle roboty.
Jak to posprzątam,
muszę zabrać stamtąd wszystkie te książki
i odłożyć je do skrzyni,
gdzie były na początku.
- Dlaczego podała pani kolację tutaj? - To nie był mój pomysł.
Wszystko miałam pięknie przygotowane w jadalni.
Tutaj nie ma dość...
Nadal narzeka na zepsute nakrycie i jak niewygodnie jest jeść tutaj?
Ależ to bardzo praktyczne.
Goście nie muszą chodzić aż do jadalni po jedzenie
i wracać tutaj, żeby je zjeść.
Wygląda na to, że wszyscy poszli tam z deserem.
Pani Wilson, proszę obsługiwać gości, a nie ich pouczać.
Wstaliśmy dziś chyba lewą nogą.
- Jestem w kłopotliwej sytuacji. - Dlaczego?
Bo chyba tylko ja jeden dobrze się bawię.
Ty i pani Atwater.
Co się tu dzieje, Phillip?
Możesz zgasić?
- Przepraszam. - Świeci mi w oczy.
Wiesz, Phillip,
pobudza to moją ciekawość, gdy ktoś nie odpowiada na pytanie.
- Pytałeś o coś? - Owszem.
O co?
Pytałem, co się tu dzieje.
- Mamy przyjęcie. - Dosyć szczególne przyjęcie.
O co tu chodzi?
Nie baw się w "zbrodnię i karę".
- Jak chcesz coś wiedzieć... - No, no, nie złość się.
- Graj dalej. - Chcę iść po drinka.
Przyniosę ci. Graj. Czego się napijesz, szkockiej?
Nie, brandy.
Ulubiona melodia?
Chciałbym powiedzieć ci prosto z mostu, co chcę wiedzieć.
Niestety, nic nie wiem.
Jedynie podejrzewam.
- Powiedziałem... - Słyszałem.
- Może być? - Dziękuję.
- Używasz tego? - Czasami.
Myślałem, że to dla początkujących.
- Muszę przyznać... - Dobrze, ja cię zapytam.
Co podejrzewasz?
Zapomniałem. Gdzie jest David?
Nie wiem. Dlaczego?
- Brandon wie, prawda? - Nic o tym nie wiem.
- Daj spokój. - Nie wiem. Może spytasz Brandona?
Pytałem,
ale jest zbyt zajęty manewrowaniem pozostałymi stronami trójkąta.
Po co?
Co Brandon chce zrobić z Janet i Kennethem?
- Co cię tak śmieszy? - Nic.
O co chodzi? Tak bardzo się pomyliłem?
Zupełnie nic się nie dzieje.
Jesteś...
dziś bardziej niż zwykle uczulony na prawdę.
Już drugi raz skłamałeś.
Dzięki. A kiedy był pierwszy?
Gdy powiedziałeś, że nigdy nie udusiłeś kurczaka.
Mylisz się.
Brandon to wymyślił dla głupiego żartu.
Nieprawda.
I jak się zastanowisz, przypomnisz sobie, że ja to wiem.
Jakiś rok temu byłem na farmie. Pamiętasz?
Pewnego ranka widziałem, jak sobie tam radzisz.
Całkiem nieźle dusisz kurczaki.
Chodziło mi o to, że Brandon gadał od rzeczy.
Nie twierdzę, że nie zabijałem kurczaków.
Uważałem, że to nieodpowiedni temat przy jedzeniu.
Mogłeś tak powiedzieć. Teraz nie jemy. Dlaczego skłamałeś?
- Nie lubię mówić o... - Duszeniu?
- Nie mogę z tym grać. - Bardzo chętnie je panu oddam.
Jesteś bardzo szczodry.
Wiem, że bardziej niż ja docenia pan pierwsze wydania.
- To bardzo miłe z twojej strony. - Co się stało?
- Musisz przyjść do nas na obiad... - Co ci jest?
Nie chcesz, żeby pan Kentley wziął książki?
- Nie obchodzi mnie to. Tylko... - Co?
Myślę, że są nieporządnie związane.
- David da sobie radę. - Ale nie mogę tego zrozumieć.
Zawsze dotąd dzwonił, gdy coś go zatrzymało.
Tak. Zawsze mnie karcił, że nie jestem dość punktualna.
Aż trudno mnie poznać. Jestem teraz punktualna jak zegarek.
To bardzo niekobiece.
Wolę dobre maniery od kobiecości.
Henry, mówisz zupełnie jak tatko.
Pamiętam raz, gdy David był jeszcze w domu...
Spokojnie, Phillip.
- Rupert coś zwąchał. - Nic podobnego.
Muszę się napić.
Nie dotykaj mnie.
Nigdy więcej mi nie mów, co mam robić, a czego nie.
- Nie lubię tego i... - Ciszej.
Mam nadzieję, że nie zdenerwowałem Phillipa.
Nie, mieszał niepotrzebnie drinki.
- Ty też się wydajesz spięty. - Naprawdę?
Tak, coś was obu niepokoi.
- Coś, co... - Przepraszam.
Dzwoni jakaś pani do pana Kentleya lub pani Atwater.
To Alice. Porozmawiam z nią.
Drzwi na lewo na końcu korytarza. Pierwsza sypialnia.
Panie Kentley, myśli pan, że David może być w domu?
Nie wiem. Mam nadzieję.
Nie chcę was niepokoić, ale gdyby David był w domu,
to sam by zadzwonił zamiast pani Kentley.
- Nie sądzisz, Brandon? - Nie wiem.
David, którego pamiętam, był punktualny i uprzejmy.
Nie zmienił się.
Jeśli nie ma go w domu, to gdzie mógłby być?
Nie wiem.
Mógłby być w różnych miejscach.
- Na przykład? - W klubie albo na przyjęciu u Bradleya.
- Może poszedł do domu Janet. - Po co?
Postanowił pójść po nią.
Dzwoniłam do domu po rozmowie z panią Kentley.
- Nie było go tam? - Nie. Zostawiłam mu wiadomość.
Może udałoby się ustalić, gdzie jest teraz,
gdybyśmy wiedzieli, gdzie był wcześniej. Co, Brandon?
Nie mam pojęcia, gdzie był wcześniej.
Ale zgodzisz się, że dobrze byłoby to ustalić?
Chyba tak.
Wiem, że po południu poszedł do klubu.
- Wiem, że tam dotarł. - Skąd?
Ktoś dzwonił z wiadomością, że David spotka się z nami tutaj.
- Wie pan, kto? - Nie.
Najwyraźniej David spotkał w klubie kogoś, kto zmienił jego plany.
- Nie byłeś w klubie, Kenneth? - Nie. Żałuję.
A ty lub Brandon pewnie też nie?
Nie.
- Przygotowywaliśmy przyjęcie. - Było dużo do zrobienia?
- No, wiesz. - Tak, rozumiem.
Nie rozmawiałeś dziś w ogóle z Davidem?
Nie. Dlaczego pytasz?
Może dzwonił, żeby uprzedzić, że się spóźni.
Nie dzwonił.
Nie rozmawialiśmy z Davidem, odkąd zaprosiliśmy go na przyjęcie.
- To dziwne. - Dlaczego?
Zdawało mi się, że David dzwonił wczoraj rano do Phillipa.
- Naprawdę? - Tak, rzeczywiście. Zapomniałem.
Rozmawialiście o przyjęciu?
Tak, chciał się upewnić co do godziny.
Pomogę pani.
- Dziękuję. - Nie trzeba, pani Wilson.
Jutro rano odłoży pani książki na miejsce.
Jutro rano miałam mieć wolne.
Będzie pani musiała przyjść. Na razie proszę zostawić książki.
Dobrze.
Henry, David nie dał znaku życia. Alice odchodzi od zmysłów.
- Lepiej z nią porozmawiam. - Rozłączyła się.
Strasznie płacze. Niepokoję się.
Co mówiła?
Kilkakrotnie obdzwoniła wszystkie miejsca, gdzie mógł być.
Teraz myśli, że miał wypadek.
- Chce, żebyś zadzwonił na policję. - Na policję?
To chyba nie jest konieczne.
David nie jest dzieckiem.
Na pewno nic mu nie jest...
Lepiej już pójdę. Żona mnie potrzebuje.
- To niepodobne do Davida. On... - Naturalnie, rozumiem.
- Mogę pójść z panem? - Dziękuję, Janet.
Podam państwu rzeczy.
- Pana książki. - A, tak.
Tak mi przykro.
Proszę zadzwonić, jak tylko David się odezwie.
Jestem pewna, że nasz chłopak się w końcu znajdzie.
- Janet? - Tak?
To nieodpowiedni moment, ale cieszę się, że porozmawialiśmy.
Ja też. I David też się ucieszy.
To dobrze.
Może pójdziesz z nami?
Proszę.
- Dziękuję. - To twoje, Janet?
Tak, będę to niosła. Dziękuję.
- Wezmę kapelusz. - Idziesz z Janet?
- Tak, idziemy wszyscy razem. - Tak jak przewidziałem?
Dobranoc. Mam nadzieję, że pani Kentley lepiej się poczuje.
- Dziękuję. - Proszę zadzwonić, jak tylko David się odezwie.
Dobrze. Pożegnaj od nas Phillipa.
Pani Atwater, cieszę się, że pani przyszła.
Dziękuję za miłe przyjęcie.
Przykro mi, że musimy już iść. Do widzenia.
Dobranoc.
To nie pana kapelusz.
- Przykro mi, że zepsuliśmy przyjęcie. - Ależ nic podobnego.
To znaczy, wychodząc tak wcześnie.
Dobranoc. Uważaj na schody, Anita.
- Dziękuję, pani Wilson. - Dobranoc.
- Też wychodzisz? - Tak, muszę już iść. Dobranoc.
Dobranoc.
Pomóc panu nieść książki, panie Kentley?
Dziękuję za przemiły wieczór. Dobranoc. Było uroczo.
To przyjęcie naprawdę zapisało się w historii.
Daj spokój, to już koniec. Nie mogło być lepiej.
Mogło, bez Ruperta.
Pomógł mi powiedzieć to, co miałem tym idiotom do powiedzenia.
Dodał temu przyjęciu smaku.
Jakiego smaku?
Węszył, niuchał, wypytywał.
Urządził mi przesłuchanie.
- O co pytał? - Co za różnica.
Byłeś zajęty dodawaniem własnego smaczku.
- Jakiego smaczku? - Wiążąc książki w ten sposób.
To było wspaniałe. Nie podobało ci się?
Nie, ani trochę. Wszystko zepsujesz.
Cicho. Pani Wilson wciąż tu jest.
- Uparłeś się, żeby się upić? - Jestem pijany.
To tak samo dziecinne jak nazywanie mnie kłamcą.
- Niepotrzebnie to opowiadałeś. - Dlaczego skłamałeś?
Musiałem.
Zastanowiłeś się chociaż przez moment, jak ktoś inny może się czuć?
- Nie jestem sentymentalny... - Nie o to mi chodzi.
Liczy się tylko to, czy panu Brandonowi udało się przyjęcie.
Pan Brandon wydał przyjęcie.
Pan Brandon doskonale się bawił.
Dla mnie był to koszmarny wieczór.
Pij dalej, a rano będzie jeszcze gorzej.
Jeśli będę miał kaca, to przynajmniej będzie on tylko mój.
Tak sobie myślę...
Zasługujemy na prawdziwe wakacje. Dokąd chciałbyś pojechać?
Powinniśmy tu wrócić na kilka dni, bo mogłoby to wyglądać...
Modlę się, żeby po przebudzeniu okazało się, że nie zrobiliśmy tego.
Ale dlaczego?
Jestem przerażony. Myślę, że nas złapią.
Nie ma mowy. To było możliwe wcześniej, ale nie teraz.
Jesteśmy praktycznie...
To pani, pani Wilson?
Tak. Potrzebny mi klucz, żeby przyjść rano posprzątać,
jeśli nadal chcą panowie jechać dziś na wieś.
- Tak, jedziemy. - To dobrze.
Niezbyt dobrze obaj wyglądacie.
Mnie też przydałby się odpoczynek,
ale od panów wymagam, abyście wrócili w doskonałej formie.
- Dobrze. - Idę. Bawcie się dobrze.
I proszę do mnie pisać.
Bądźcie grzeczni.
Do kogo dzwonisz?
Po samochód.
Mówi Brandon Shaw. Proszę przysłać mój samochód.
Natychmiast. Dziękuję.
Zasłońmy lepiej okna.
Kto to?
- Kto to? - Pewnie facet z garażu.
Za szybko.
No, to może pani Wilson czegoś zapomniała.
Nie możemy udawać, że nas nie ma?
I wszystkie światła się palą? Odbierz domofon, Phillip.
Kto tam?
To Rupert.
Chce tu przyjść. Mówi, że zostawił papierośnicę.
- Niech wejdzie. - On kłamie! Domyśla się.
- Wracaj do domofonu. - Nie.
- Wracaj do domofonu. - Nie mogę.
- Musisz. - Nie! On wie!
Przestań!
Rupert? Wejdź.
Nie, skądże.
Trochę za dużo wypił.
Nie, ale na pewno znajdziemy.
Dobrze.
Phillip, posłuchaj.
Rupert zaraz tu będzie. Musisz się opanować.
Słyszałeś?
Napij się jeszcze, jeśli musisz,
ale weź się w garść i trzymaj buzię na kłódkę.
Za pięć minut będzie po wszystkim.
Nie wiem, jak dużo Rupert wie, jeśli w ogóle coś wie,
ale obiecuję, że za pięć minut się go pozbędziemy, tak czy inaczej.
Przez te pięć minut musisz być opanowany.
A teraz posłuchaj.
Nie dam się złapać przez ciebie ani nikogo innego.
Nikt mi teraz nie stanie na drodze.
Chyba nie jest naładowany?
- Przepraszam za kłopot. - To żaden kłopot.
Wiem, że dziś wyjeżdżacie. Nie chciałem zostać bez papierośnicy.
Cześć, Phillip. Nie chciałem cię tak wystraszyć.
Phillip jest dziś trochę nietowarzyski.
- Myślałem, że może... - Gdzie mogłeś zostawić papierośnicę?
Nie mam pojęcia.
Takie roztargnienie to do mnie niepodobne.
Psychoanalityk powiedziałby, że wcale jej nie zapomniałem.
Zostawiłem ją podświadomie, bo chciałem tu wrócić.
Ale...
- Po co miałbym wracać? - Właśnie, po co?
Bo lubisz nasze towarzystwo albo masz ochotę na drinka?
- Mogę wypić jednego na drogę? - Oczywiście. Coś mocnego?
Nie, wolę koktajl.
Proszę bardzo. Phillip, zrobisz Rupertowi drinka?
Pomyślmy... Pamiętam, że miałem papierośnicę
stojąc tutaj.
Właśnie miałem otworzyć skrzynię, aby pomóc pani Wilson, gdy podszedłeś.
A potem?
Chyba...
Gdzie ona może być...
O, jest. Tu ją zostawiłem.
Wybaczcie, panowie. Najmocniej przepraszam.
Mogę mimo wszystko wypić drinka?
Naturalnie.
- Naprawdę nie przeszkadzam? - Niby dlaczego?
- Możecie być... - Co?
- Zmęczeni. Na pewno mogę? - Powiedział już, że możesz.
Wybacz Phillipowi.
- Wypił trochę za dużo. - A czemu nie?
W końcu to było przyjęcie.
Przyjemnie tak siedzieć z dobrym drinkiem i w miłym towarzystwie.
Cieszę się.
- Nie chcę przeszkadzać. - W czym?
- Wiem, że macie coś do zrobienia. - Co masz na myśli?
Pakowanie. Jedziecie dziś do Connecticut, prawda?
- Tak, ale jesteśmy spakowani. - Ach, tak. Wszystko gotowe.
Poza jednym gościem, którego trzeba się pozbyć.
Pójdę sobie,
jak tylko skończę drinka.
Nie ma pośpiechu, Rupert.
Dziękuję. Chętnie jeszcze zostanę.
Może nawet poczekam do waszego odjazdu.
Niechętnie wychodzę z przyjęcia,
szczególnie gdy wieczór był nadzwyczaj inspirujący
albo dziwny, jak dzisiejszy wieczór.
Jak to "dziwny"?
Powiedziałem "dziwny"?
Często dobierasz słowa ze względu na ich brzmienie, a nie sens.
Sam nie wiem, co miałem na myśli,
chyba że chodziło mi o Davida.
- Co było dziwnego w Davidzie? - To, że się nie pokazał.
Chyba nie myślicie, że coś mu się stało?
- Co mogło się stać? - Mógł go ktoś napaść.
- W biały dzień? - Ach, tak, zapomniałem.
To musiało się stać w środku dnia.
Co musiało się stać?
To, co się zdarzyło Davidowi.
Pewnie nic.
Ale gdzie on jest?
- Masz jakąś teorię? - Ja?
Myślałem o teorii Janet.
- Nie wiedziałem, że ona ma teorię. - Wiedziałeś.
Niechcący słyszałem Janet.
Ona uważa, że go porwałeś, aby nie przyszedł na przyjęcie.
Nie interesuje mnie jej paplanina, ale ciebie zawsze chętnie posłucham.
Myślisz, że porwałem Davida?
Tego typu kawały podobały ci się w szkole
ze względu na dreszczyk emocji, niebezpieczeństwo.
Ale teraz byłoby to trudniej zrealizować.
- Znalazłbyś sposób. - Jak?
Przypuśćmy, że jesteś mną.
Jak pozbyłbyś się Davida?
- Jesteś w tym lepszy ode mnie. - Co byś zrobił na moim miejscu?
Gdybym chciał się pozbyć Davida,
zaprosiłbym go na drinka w klubie albo w jakimś spokojnym barze.
A jeszcze lepiej zaprosiłbym go do siebie.
- Nikt nie widziałby nas razem. - Doskonale. Żadnych świadków?
I co dalej?
Cóż...
Pomyślmy.
O ustalonej porze David by się zjawił.
Wyszedłbym powoli z pokoju na korytarz.
Przywitałbym się, powiedział mu, jak dobrze wygląda i tak dalej,
i wziął od niego kapelusz.
Potem przyprowadziłbym go tutaj,
prowadząc lekką rozmowę, żeby się rozluźnił,
pewnie podałbym mu drinka,
a potem David by usiadł.
Starałbym się stworzyć przyjemny nastrój.
Phillip grałby na pianinie.
O ile sobie przypominam, David był dość silny.
Trzeba by go ogłuszyć.
Stanąłbym więc cicho za jego fotelem i uderzył go czymś w głowę.
Jego ciało upadłoby do przodu na podłogę.
I gdzie byś go ukrył?
No...
Zastanówmy się.
Myślę, że Phillip pomógłby mi wynieść go z pokoju,
na dół tylnymi schodami i we dwóch włożylibyśmy go do samochodu.
Ktoś by was zobaczył. Sam mówiłeś, że jeśli coś się stało,
było to w biały dzień.
Rzeczywiście. Zapomniałem.
Musiałbym znaleźć jakieś miejsce, aby ukryć ciało do zmroku.
Tak, ale gdzie?
Właśnie, gdzie?
Bawicie się w kotka i myszkę!
- Kto jest kotem, a kto myszą? - Wystarczy.
- To nie twoja sprawa. - Dość tego.
To nie twoja sprawa.
To rzeczywiście nie moja sprawa. Nie jestem jego niańką.
Ale z uwagi na jego stan
chyba nie ma sensu, żebyś tu siedział.
Chyba że...
szukasz jeszcze czegoś poza papierośnicą.
Na przykład odpowiedzi na pytanie, czy pozbyłeś się Davida?
- Tak, właśnie. - Jesteś takim romantykiem jak Janet.
Ani przez chwilę nie sądziłem, że porwałeś Davida.
Janet poddała mi taką myśl, ale nie wspominałbym o tym,
gdyby nie fakt, że nosisz w kieszeni strach przed zdemaskowaniem.
- Co? - Czy to nie pistolet?
To pobudziło moją podejrzliwość.
I prawdę mówiąc, to mnie trochę napawa obawą.
Bardzo mi przykro, Rupert. Nie dziwię ci się, ale... proszę.
Muszę go zabrać na wieś.
Było tam kilka włamań i mama trochę się denerwuje.
- Skończyłeś, Phillip? - Już.
Słyszałeś, co Rupert powiedział o pistolecie? Myślał...
To dziwne, jak można na prostych faktach zbudować piramidę fantazji.
- Wszyscy to robimy, prawda, Phillip? - Tak.
Szczególnie po kilku kieliszkach. Jak tam twój drink, Rupert?
Chyba już pójdę.
Phillip, dobrze ci zrobi świeże powietrze.
Ruch będzie niewielki, powinniśmy szybko dojechać.
Taka piękna noc, macie dobrą pogodę na podróż.
Żałuję niemal, że nie jadę z wami. To byłoby przeżycie.
Nocna jazda zawsze robi wrażenie,
ale podróż z tobą i Phillipem teraz
mogłaby mieć dodatkowy element napięcia.
Miałeś rację, Phillip.
Książki były nieporządnie związane.
On go ma. Ma go!
On wie.
- Zajmę się tym. - Nie.
Równie dobrze mogę zabić ciebie jak jego. Nawet lepiej.
Tego właśnie chciałeś, żeby ktoś jeszcze wiedział.
Żeby ktoś widział, jaki jesteś genialny, tak jak w szkole.
Mówiłem, że on odkryje prawdę, ale musiałeś go zaprosić.
Teraz koniec z nami.
Zmusiłeś mnie do tego. Nienawidzę was obu.
- Spity, bełkoczący głupiec. Przykro mi. - W porządku.
Jeśli naprawdę chcesz zabić, nie pudłujesz z tej odległości.
Nie chciał cię zabić.
Nie wiedział, co robi ani co mówi.
Nie chciałem nikomu mówić, ale robi się z niego alkoholik.
Możesz stanąć tam?
Phillip się upił.
Chyba nie traktujesz poważnie tych jego koszmarnych wymysłów?
Brandon, jestem zmęczony.
I dość wystraszony. Nie chcę się już z tobą zmagać.
- Co chcesz zrobić? - Nie chcę,
ale zamierzam zajrzeć do tej skrzyni.
- Oszalałeś? - Mam nadzieję.
- Oby się okazało, że oszalałem. - To nie ma z tobą nic wspólnego.
- Muszę zajrzeć do skrzyni. - Dobrze!
Proszę, zajrzyj.
Mam nadzieję, że ci się to spodoba.
Och, nie. Nie!
- Rupert... - Nie mogłem w to uwierzyć.
- Rupert, proszę. - Co "proszę"?
Posłuchaj mnie. Pozwól mi wyjaśnić.
Myślisz, że uda ci się to wyjaśnić?
- Tak, bo ty zrozumiesz. - Zrozumiem?
Pamiętasz naszą dyskusję z panem Kentleyem?
Pamiętasz, mówiliśmy, że życie istot niższych się nie liczy?
Pamiętasz, zawsze mówiliśmy, ty i ja,
że pojęcia dobra i zła
nie dotyczą ludzi wybitnych intelektualnie. Pamiętasz?
Tak, pamiętam.
To właśnie zrobiliśmy. Tego dokonaliśmy z Phillipem.
On i ja zrealizowaliśmy to, o czym z tobą rozmawiałem.
Wiedziałem, że zrozumiesz, bo musisz zrozumieć.
Brandon, do tej chwili
ten świat i żyjący na nim ludzie byli dla mnie niepojęci.
Próbowałem znaleźć w tym jakiś sens,
w oparciu o logikę i wyższość intelektualną.
A ty rzuciłeś mi te słowa prosto w twarz.
Miałeś rację. Człowiek powinien być wierny swoim przekonaniom.
Ale ty nadałeś moim słowom znaczenie, o jakim mi się nie śniło.
Wypaczyłeś je, formułując
zimne, logiczne usprawiedliwienie swej ohydnej zbrodni.
Moje słowa nigdy nie miały takiego sensu
i nie możesz im go nadać.
Od samego początku musiało tkwić w tobie coś,
co pozwoliło ci to zrobić.
Ale we mnie zawsze było coś,
co nigdy by mi na to nie pozwoliło
i nie pozwoliłoby mi teraz w tym uczestniczyć.
Sprawiłeś, że wstydzę się każdej myśli, jaka powstała w mojej głowie
na temat istot wyższych i niższych.
Ale dziękuję ci za ten wstyd.
Teraz wiem, że każdy z nas jest niezależną istotą ludzką
i mamy prawo żyć, pracować i myśleć jako jednostki,
lecz mamy też zobowiązania wobec społeczeństwa.
Jakim prawem twierdzisz,
że istnieje garstka istot wyższych, do których i ty należysz?
Jakim prawem decydujesz,
że ten chłopiec tutaj był gorszy i dlatego zasługiwał na śmierć?
Myślałeś, że jesteś Bogiem?
Czy tak właśnie myślałeś, gdy zdusiłeś w nim życie?
Czy tak myślałeś, gdy podałeś kolację na jego grobie?
Nie wiem, co myślałeś, ale wiem, co zrobiłeś.
Zamordowałeś!
Udusiłeś człowieka,
który mógł żyć i kochać, jak ty byś nigdy nie potrafił.
- I już nigdy nie będziesz. - Co robisz?
Chodzi o to, co zrobi społeczeństwo. Nie wiem, co, ale się domyślam.
I przyczynię się do tego. Obaj umrzecie!
Czeka was śmierć.
- To strzały z pistoletu? - Tak, ktoś strzelał.
To chyba na sąsiedniej ulicy.
- To gdzieś tutaj. - Nie, to tam.
- Słyszałeś strzały? - Tak, dobiegały z góry.
- Ktoś strzelał. - Tak, to tam.
- To na pewno napad. - Ktoś powinien tam pójść.
Niech ktoś wezwie policję.
Czy ktoś słyszał strzały?
Trzeba wezwać wóz patrolowy. Mogę skorzystać z telefonu?
Nie pójdę na górę. Tam może być jakiś szaleniec.
Już jedzie policja.
Już jadą.
POLISH